Patogen zimuje w postaci teliospor w resztkach pożniwnych. Może na nich przetrwać kilka lat. Wiosną teliospory kiełkują wytwarzając podstawki, na których tworzą się zarodniki płciowe – bazydiospory. Dokonują one infekcji pierwotnej zakażając siewki lnu. Z bazydydiospor rozwija się haploidalna grzybnia wytwarzająca spermogonia, w których powstają zarodniki typu spermacjum. W grzybni następuje dikariotyzacja i w tkankach porażonego lnu wytwarza ona ecja, w których powstają zarodniki typu ecjospor. Przenoszone przez wiatr dokonują infekcji wtórnych rozprzestrzeniając chorobę. Ecjospory po wykiełkowaniu tworzą dikariotyczną grzybnię wytwarzającą uredinia. Powstające w nich zarodniki typu uredinium znów infekują rośliny lnu. W okresie wegetacyjnym powstaje ich kilka pokoleń i to one są głównym źródłem rozprzestrzeniania się choroby. Jesienią z grzybni tej wytwarzane są grubościenne zarodniki przetrwalnikowe – teliospory.