Fredendall ledwo rozmawiał z Wardem, którego celowo pominął na spotkaniach operacyjnych po tym, jak Ward wielokrotnie protestował przeciwko rozdzieleniu jego dowództwa na słabsze, niewielkie siły, rozmieszczone w różnych sektorach frontu.
Siły alianckie były pozbawione wsparcia lotniczego podczas krytycznych ataków i zostały umieszczane przez wyższe dowództwo na pozycjach, na których nie mogły się wzajemnie wspierać. Dowódcy liniowi opowiadali później, że byli zdezorientowani, gdy otrzymywali sprzeczne rozkazy, nie wiedząc, któremu generałowi należy się podporządkować – Andersonowi czy Fredendallowi. Harmon usłyszał wiele narzekań od alianckich oficerów na tchórzostwo, zdezorientowanie i brak kontaktu z dowództwem. Zauważając, że Fredendall wydawał się nie mieć kontaktu (i w pewnym momencie był pijany), Harmon poprosił o pozwolenie (i je otrzymał) pójścia na front oraz interweniowania w razie potrzeby w celu wzmocnienia obrony aliantów.
thumb|Gen. mjr Lloyd Fredendall odwiedza brytyjski lotniskowiec u wybrzeży Afryki Północnej