Eisenhower, Naczelny Dowódca Sił Sprzymierzonych w Afryce Północnej, po obejrzeniu skomplikowanej struktury bunkra przypomniał swoim wyższym dowódcom, że nawet generałowie muszą podejmować osobiste ryzyko w walce. Fredendall rzadko odwiedzał linię frontu i miał zwyczaj lekceważenia rad dowódców, którzy byli bardziej z przodu i faktycznie znali miejscowy teren. Podzielił jednostki i rozproszył je bardzo szeroko, a w krytycznych punktach obrony umieścił siły amerykańskie (wbrew zaleceniom) zbyt daleko od siebie, aby mogło wzajemnie się wspierać lub efektywnie stosować artylerię, największy atut wojsk amerykańskich.
Podczas bitwy na przełęczy Kasserine Eisenhower wysłał gen. mjr. Ernesta N. Harmona, aby zdał raport z walk, pomógł Fredendallowi i innym dowódcom alianckim oraz ustalił, czy Fredendall lub dowódca 1 Dywizji Pancernej, gen. mjr Orlando Ward, powinni zostać zastąpieni. Harmon zauważył, że Fredendall i jego przełożony Anderson rzadko się widywali i nie potrafili właściwie koordynować oraz integrować sił pod ich dowództwem.