Kinematografia norweska – ogół produkcji i dystrybucji filmowej na terenie Norwegii.
Norweskie kino nieme i klasyczne (1896–1959) mały|Tancred Ibsen Pierwszy pokaz obrazów ruchomych na terenie Norwegii odbył się 6 kwietnia 1896 roku w Variété Club w Oslo (ówczesnej Christianii), gdzie swój bioskop zaprezentowali Max i Emil Skladanowscy. Jednak faktyczna produkcja filmów na terenie tego państwa rozpoczęła się ze sporym opóźnieniem. Dopiero w 1907 roku szwedzki operator Julius Jaenzon nakręcił w Norwegii Niebezpieczeństwa życia rybaka – dramat na morzu, film uznawany na dodatek za zaginiony. Wprawdzie w drugiej dekadzie XX wieku zadebiutowało dwóch utalentowanych filmowców: Peter Lykke-Seest (Młode serca, 1917) oraz Rasmus Breistein (Cyganka Anna, 1920), jednakże większość produkcji filmowej okresu kina niemego w Norwegii stanowiły produkcje reżyserów zagranicznych: Gunnara Sommerfeldta (Błogosławieństwo ziemi, 1921), Carla Theodora Dreyera (Narzeczona z Glomsdal, 1926) i Georga Schnéevoigta (Laila, 1929).