Dopiero na początku lat 30. XX wieku można odnotować narodziny norweskiego przemysłu kinematograficznego, który pozostawał wszelako wielce rozdrobniony. Wielkie chrzciny (1931) Tancreda Ibsena, reżysera kojarzonego przede wszystkim z wytwórnią Norsk Film, przetarły szlak dla norweskiej produkcji filmowej. Ibsen wyreżyserował także między innymi kryminał Dwóch żywych i jeden trup (1937), melodramatycznego Cygana (1937) oraz Gjesta Baardsena (1937), nazywanego „norweskim Robin Hoodem”. Do innych czołowych reżyserów norweskich sprzed II wojny światowej należeli Leif Sinding, autor pierwszej norweskiej operetki filmowej Cygański chłopak (1932) i ambitnego dramatu społecznego Bezbronni (1939), oraz Olav Dalgard, odpowiedzialny między innymi za film Cały lud w pracy (1933) o Wielkim Kryzysie w Norwegii. Ów film zapewnił w 1933 roku zwycięstwo lewicowej Partii Pracy.