W 1940 roku rozwój kina norweskiego zahamowała agresja nazistowskich Niemiec, która poskutkowała dojściem do władzy Vidkuna Quislinga i likwidacją autonomicznych wytwórni filmowych, w tym Norsk Filmu. W kinach zaczęła dominować eskapistyczna rozrywka, obliczona na otumanianie masowej widowni. Po II wojnie światowej i odzyskaniu niepodległości przez Norwegię na nowo uformowano struktury filmowe, powołując Państwową Radę Filmową i Państwowy Fundusz Filmowy. Ostatecznie, po wielu reformach, w 1956 roku zorganizowano pierwszy na Skandynawii instytut filmowy, Norskfilminstitutt. Powojenną reakcją na lata kolaboracyjnych produkcji były takie filmy jak Chcemy żyć (1946) Dalgarda i Ralfa Randalla, Uchodźcy (1946) Toralfa Sandø oraz koprodukcja norwesko-francuska Bitwa o ciężką wodę (1947) Titusa Vibe-Müllera. W tematyce wojennej specjalizował się zwłaszcza Arne Skouen, reżyser takich dzieł jak neorealistyczni Ulicznicy (1949), Przymusowe lądowanie (1952) oraz Przez śnieżną pustynię (1957). Zwłaszcza ten ostatni film, poświęcony kombatantowi Janowi Baalsrudowi próbującemu przekroczyć granicę neutralnej Szwecji po rozbiciu jego oddziału, zapewnił Skouenowi uznanie wśród krytyków. W Norwegii okresu klasycznego wyróżniła się też twórczość Edith Carlmar, pierwszej Norweżki parającej się reżyserią.