Jednakże owe eksperymenty narracyjne nie miały szans w obliczu rosnącego zainteresowania widzów kinem komercyjnym oraz telewizją. Istnym fenomenem była niebywała popularność animacji lalkowej Grand Prix Doliny Głazów (1975) Ivo Caprino.
Zjawiskiem dominującym na przełomie lat 70. i 80. XX wieku była twórczość trzech kobiet: Anji Breien, Vibeke Lokkeberg i Laili Mikkelsen. Breien zadebiutowała filmem Gwałt (1971) poświęconym robotnikowi oskarżonemu w poszlakowym śledztwie o niepopełniony gwałt, lecz uznanie zdobyła przede wszystkim filmem Żony (1975) o trzech trzydziestolatkach wybierających się na wspólną wycieczkę po Oslo. Żony doczekały się dwóch sequeli rozwijających losy bohaterek. Lokkeberg sławę zdobyła dzięki Objawieniu (1975) o zdesperowanej pięćdziesięcioletniej kobiecie, która po opuszczeniu przez wszystkich bliskich popełnia samobójstwo, a także dzięki Dziewczęciu na posyłki (1981) o dziewczynce mierzącej się z wiecznymi awanturami rodziców. Mała Ida (1981) Mikkelsen traktuje o wstydliwym dla norweskiej świadomości narodowej związku Norweżki z Niemcem podczas nazistowskiej okupacji Norwegii. Pomimo że fenomen Breien, Lokkeberg oraz Mikkelsen w 1981 roku doczekał się określenia „roku dziewcząt”, wciąż dominowała produkcja komercyjna. Tzw.