27 czerwca 1935 został mianowany majorem ze starszeństwem z 1 stycznia 1935 i 29. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a w sierpniu tego roku przeniesiony z KOP do 79 Pułku Piechoty w Słonimie na stanowisko dowódcy batalionu. Późnie został przesunięty na stanowisko kwatermistrza.
W czasie kampanii wrześniowej 1939 dowodził batalionem marszowym 80 Pułku Piechoty, który został włączony w skład Zgrupowania „Drohiczyn” i 11 września wymaszerował ze Słonimia. 15 września dotarł do rejonu Chomska. W następnych dniach, po dołączeniu oddziałów wycofywanych z Prużan, objął dowództwo pułku piechoty, który posługiwał się kryptonimem „Rar” lub „Rarańcza”. 25 września dowodzony przez niego oddział wymaszerował z Dubeczna do Butmer, a następnie w kierunku Włodawy. Po reorganizacji, zarządzonej 28 września, dowodzony przez niego oddział otrzymał nazwę „180 Pułk Piechoty” i wszedł w skład 50 Dywizji Piechoty. Na jego czele walczył w bitwie pod Kockiem. Po kapitulacji oddziałów Samodzielnej Grupy Operacyjnej „Polesie” dostał się do niemieckiej niewoli.