Jest to także niezwykle istotne miejsce dla zwierząt, dla których las jest korytarzem ekologicznym, czyli miejscem przez które mogą swobodnie migrować niedaleko Wisły, przemieszczając się między lasami rembertowsko-okuniewskimi (na północy) a celestynowskimi i garwolińskimi (na południu).
Historia Na początku XX wieku las ten nazywano Lasem Wawerskim, który był pozostałością rozległej Puszczy Mazowieckiej, o powierzchni 870 ha. W tym czasie Las Wawerski stanowił własność Adama Branickiego i był jedynie częścią całego majątku hrabiego, nazywanym dobrami wilanowskimi, w skład których wchodziły również rejony Wilanowa, Kabat oraz obecnych Lasów Chojnowskich. Na prawobrzeżnej stronie Wisły Branicki posiadał 50 oddziałów leśnych, określanych mianem leśnictwa Zastów. Na przełomie wieków XIX i XX, znaczną jego część porastały drzewostany dębowo-sosnowe z udziałem grabu i lipy. W suchych rejonach graniczących z wydmami dominowały drzewostany sosnowe, które na początku XX wieku wykarczowano, co spowodowało rozwiewanie wydm, pomiędzy którymi tworzyły się wrzosowiska. W leśnictwie Zastów dopuszczony był wypas bydła w lesie, czego konsekwencją było znikome pojawianie się młodych lip i dębów, które były chętnie objadane z liści i pąków.