Gospodarka leśna na tym terenie charakteryzowała się promowaniem sosny, kosztem gatunków liściastych, takich jak lipy i dęby oraz zbyt silnym przerzedzaniem drzewostanów. Konsekwencjami takiego postępowania było przesuszanie gleby i jej miejscowe rozwiewanie. Lasy mieszane były dosyć intensywnie wycinane i zastępowane jednogatunkowymi drzewostanami sosnowymi, dlatego też w latach 30. XX wieku przeszło 30% Lasu Wawerskiego stanowiły młodniki sosnowe. Tylko nieliczne drzewostany osiągały wiek 90 lat.
Las Sobieskiego jest jednym z najstarszych chronionych obszarów województwa mazowieckiego oraz Warszawy. Już w 1933 roku około 300 hektarów tego lasu zostało objętych ochroną.
W listopadzie 1952 roku, w celu zachowania fragmentu naturalnego lasu liściastego przedstawiającego typy drzewostanów dębowo-sosnowo-lipowych, charakterystycznych niegdyś dla Warszawy, na obszarze uroczyska Las Sobieskiego, utworzono rezerwat przyrody Las im. Króla Jana Sobieskiego o powierzchni 114,44 ha.