Zgodność równania VFT została zaobserwowana i empirycznie potwierdzona w przechłodzonych cieczach organicznych, nieorganicznych, stopach metali (szkłach metalicznych), polimerach, a nawet szkłach spinowych.
Postać równania Równanie VFT ma postać:
gdzie: – lepkość cieczy w temperaturze – minimalna lepkość w nieskończonej temperaturze (parametr teoretyczny pomijający przemianę fazową), – parametr dopasowania, – temperatura, – temperatura VFT reprezentująca temperaturę, w której czas relaksacji i tym samym bariera dla lepkiego płynięcia rosną do nieskończoności (interpretowana jako idealna temperatura zeszklenia, zazwyczaj leży w okolicy, lecz poniżej realnej temperatury zeszklenia).
Parametr jest parametrem dopasowania krzywej, więc równanie wymaga danych doświadczalnych do predykcji lepkości w innych niż zmierzone temperaturach.
Wartość może być wyrażona jako kombinacja stałych fizycznych i chemicznych:
gdzie: – stała Avogadra, – stała Plancka, – objętość molowa.
Wszystkie trzy parametry charakterystyczne dla danego materiału mogą być również wyznaczone ze zmierzonych punktów pomiarowych na podstawie dopasowania trójparametrycznego.