W lutym 1926 został przydzielony do macierzystego pułku.
W kwietniu 1928 został przydzielony z Departamentu Piechoty Ministerstwa Spraw Wojskowych do Biura Inspekcji Generalnego Inspektora Sił Zbrojnych na stanowisko referenta. 2 kwietnia 1929 został mianowany majorem ze starszeństwem z 1 stycznia 1929 i 3. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Z dniem 31 grudnia 1931 został przeniesiony w stan spoczynku.
W okresie dwudziestolecia międzywojennego udzielał się społecznie m.in. w BBWR, a także należał do Związku Legionistów oraz Koła Piątaków, skupiającego byłych żołnierzy 5 pułku piechoty Legionów Polskich.
21 czerwca 1940 został zamordowany w Palmirach i pogrzebany w miejscu egzekucji (mogiła F). Po wojnie ekshumowany i pochowany na Cmentarzu w Palmirach.
Był żonaty i miał sześcioro dzieci: Emilię (ur. 1901), Wandę (ur. 1903), Irenę (ur. 1905), Zygmunta (ur. 1907), Mieczysława (ur. 1909), Marię (ur. 1911) oraz pasierba Henryka Porębskiego (ur. 1911).