Na przekrojonych bulwach widoczne są żółtobrązowe przebarwienia lub nekroza wiązek przewodzących. Z wiązek tych wyciekają kropelki śluzu bakteryjnego. Przy bardzo już zaawansowanym porażeniu brązowieją okolice wiązek przewodzących wskutek nekrozy otaczającej je tkanki miękiszowej.
Epidemiologia Do roślin bakteria wnika najczęściej przez system korzeniowy. Następuje to przez rany spowodowane zabiegami uprawowymi, ale także przez naturalne spękania w miejscu wyrastania korzeni bocznych i uszkodzenia spowodowane przez szkodniki. Może wnikać także przez podstawę łodygi. W roślinie najpierw zasiedla wiązki przewodzące i rozmnaża się w nich. Powoduje to zatykanie wiązek bakteriami i wydzielanym przez nie śluzem. Skutkuje to zaburzeniami w przewodzeniu wody i soli mineralnych. Więdnięcie roślin następuje już w 2–5 dni od momentu infekcji. Bakteria zasiedla także tkankę miękiszową i korę pierwotną, co powoduje śluzowate, bakteryjne wycieki na zewnątrz roślin i wydostawanie się z nich bakterii do gleby.