Ralstonia solanacearum może zimować w szczątkach roślin, nasionach lub wegetatywnych organach rozmnażania, takich jak bulwy. Bakterie mogą przeżyć długi czas w wodzie (do 40 dni w temperaturze 20–25 °C w czystej wodzie). Przy dużym stężeniu (108–1010 cfu/g tkanki) powoduje więdnięcie roślin. Rozprzestrzenia się na kilka sposobów. Może wydostawać się z korzeni roślin do gleby. Znajdujący się na powierzchni porażonych roślin śluz bakteryjny też może dostać się do otaczającej gleby lub wody, zanieczyszczając sprzęt rolniczy, może też być przenoszony przez owady. Bakteria może być także przenoszona przez zanieczyszczoną wodę powodziową, wodę używaną do nawadniania, przez skażone narzędzia lub zainfekowane nasiona. W północnej Europie patogen zadomowił się w chwastach psiankowatych, które rosną w wolno płynących rzekach. Kiedy taka zanieczyszczona woda jest używana do nawadniania ziemniaków, patogen dostaje się na nawadniane nią plantacje. Niektóre szczepy bakterii mogą przetrwać w wieloletnich roślinach z rodziny psiankowatych.