Cykl życiowy Ralstonia solanacearum zwykle wnika do rośliny przez ranę. Miejscem wniknięcia bakterii do rośliny mogą stać się zarówno rany naturalne powstałe przez odpadnięcie obumarłych kwiatów czy korzeni, jak i nienaturalne, spowodowane przez prace rolnicze lub przez nicienie czy owady żerujące na ksylemie. Bakterie uzyskują dostęp do ran częściowo poprzez zdolność pływania dzięki wiciom, jak również przez chemotaksję włośników. W przeciwieństwie do wielu fitopatogennych bakterii, R. solanacearum wystarczy wniknięcie do rośliny w jednym tylko miejscu, by doprowadzić do ogólnoustrojowego zakażenia rośliny.
Po zaatakowaniu podatnego żywiciela R. solanacearum rozmnaża się i przemieszcza w obrębie rośliny, zanim wystąpią objawy więdnięcia bakteryjnego. Więdnięcie należy uznać za najbardziej widoczny efekt uboczny, który zwykle występuje po rozległej kolonizacji patogenu. Kiedy patogen dostanie się do ksylemu przez naturalne otwory lub rany, może tworzyć się tyloza, która blokuje osiową migrację bakterii w roślinie. W podatnych roślinach dzieje się to czasami powoli i rzadko i może zamiast tego prowadzić do dysfunkcji naczyń poprzez niespecyficzne zatykanie nieskolonizowanych naczyń.