W kwietniu tego roku został przeniesiony do kadry oficerów saperów z równoczesnym przeniesieniem służbowym do Powiatowej Komendy Uzupełnień Modlin na okres sześciu miesięcy w celu odbycia praktyki poborowej. 31 stycznia 1929 roku został przeniesiony w stan spoczynku.
W 1934 roku, jako oficer stanu spoczynku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto III. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr I. Był wówczas „przewidziany do użycia w czasie wojny”.
16 kwietnia 1940 roku został zatrzymany i osadzony na Pawiaku. 21 czerwca tego roku został zamordowany w Palmirach i pogrzebany na miejscu egzekucji (mogiła F). Po wojnie został ekshumowany i pochowany na Cmentarzu w Palmirach.
Teofil Bojanowski był żonaty z Józefą z Nowaczyków (ur. 4 marca 1891), z którą miał dwóch synów: Eugeniusza (1921–1929) i Alfreda Zenona (1923–1942).
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari (13 kwietnia 1921) Krzyż Niepodległości (8 listopada 1937) „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”. Krzyż Walecznych (dwukrotnie)
Przypisy
Bibliografia