Meiolania ("mały wędrowiec") to wymarły rodzaj żółwia nienależącego do żadnego współczesnego podrzędu (Cryptodira, Pleurodira), występował od środkowego miocenu aż do prawdopodobnie holocenu.
Opis Meiolania posiadała niezwykłą czaszkę, na której znajdowały się liczne wypukłości oraz przypominające rogi wyrostki. Dwa z tych rogów rozchodziły się do tyłu i na boki, co uniemożliwiało zwierzęciu schowanie głowy do skorupy. Ogon chroniony był przez kostne "pierścienie" przy nasadzie, które potem przechodziły w kolce. Meiolania może być uznana za przykład konwergencji z ankylozaurami i gliptodontami.
W Australii znaleziono 2 gatunki: M. brevicollis i nienazwany gatunek. Długość karapaksu nienazwanego gatunku mogła osiągać 2m, co sprawiałoby, że byłby to drugi pod względem wielkości żółw w historii. Przewyższałby go jedynie azjatycki Megalochelys atlas z pleistocenu. Najmniejszy gatunek to M. mackayi z Nowej Kaledonii, którego karapaks osiągał długość 70 cm. Ostatni z wyspowych gatunków to M. platyceps z Lord Howe.
Ekologia Meiolania była roślinożerna. Z racji faktu, że skamieniałości do roku 1925 pochodziły z plaż, uznawano rodzaj za żółwia wodnego. Obecnie przeważa pogląd, że był to żółw lądowy.