Urediniospory M. medusae mają gładką część ekwatorialną, natomiast u M. larici-populina i M. allii-populina gładka jest szczytowa część urediniospor. Na osikach występują jeszcze inne gatunki (Melampsora pulcherrima, Melampsora pinitorqua, Melampsora laricis-tremulae i Melampsora magnusiana), ale u wszystkich powierzchnia urediniospor jest równomiernie pokryta kolcami, tak więc obserwacja mikroskopowa urediniospor jest wystarczająca do identyfikacji gatunku. Problemem może okazać się natomiast znalezienie kilku urediniospor M. medusae wśród dużej liczby urediniospor innych gatunków, w takim wypadku można wykorzystać metodę molekularną (test PCR).
Występowanie i siedlisko Melampsora medusae pochodzi z Ameryki Północnej. Po raz pierwszy gatunek ten opisał w 1878 r. Felix Thümen na liściach topoli Populus angulata w Karolinie Południowej w USA. Później patogen ten rozprzestrzenił się na inne kontynenty. W XX wieku występował już w Ameryce Południowej (Boliwia, Brazylia, Chile), Południowej Afryce (Republice Południowej Afryki, Zimbabwe), Azji (Japonia), Oceanii (Australia, Nowa Zelandia). W Europie M. medusae zaobserwowano na topolach w Belgii, Francji i Portugalii.