7 lipca 1919 został przyjęty do Wojska Polskiego z byłej armii austro-węgierskiej, z zatwierdzeniem posiadanego stopnia rotmistrza ze starszeństwem z 1 listopada 1915, zaliczony do I Rezerwy armii, z równoczesnym powołaniem do służby czynnej na czas wojny, i przydzielony do warsztatów taborowych w KielcachDz. Rozk. Wojsk. Nr 77 z 16 lipca 1919 roku, poz. 2494, 2527..
W czasie wojny z bolszewikami, do 30 marca 1920 służył w 6 Szwadronie Zapasowym Taborów, a następnie kierował Referatem Taborowym Frontu Podolskiego. 30 lipca 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu majora, w Korpusie Wojsk Taborowych, w grupie oficerów byłej armii austro-węgierskiej. Był wówczas referentem taborowym 6 Armii.
W kwietniu 1923 został przeniesiony z Wojskowej Wytwórni Materiałów Taborowych w Krakowie do 3 Dywizjonu Taborów w Sokółce na stanowisko dowódcy dywizjonu. 1 października 1925 został przeniesiony do kadry oficerów taborów z równoczesnym przeniesieniem służbowym do Centralnej Składnicy Taborowej na stanowisko kierownika. W kwietniu 1928 został zwolniony z zajmowanego stanowiska z równoczesnym przeniesieniem służbowym do Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto I na okres sześciu miesięcy w celu odbycia praktyki poborowej.