Arlekin i Sylwia spotykają się i nie posiadają się ze szczęścia, przekonują się wzajemnie o trwałości swoich uczuć.

Akt II mały|Strona tytułowa Podwójnej niestałości z 1724. Flaminia zjawia się między Arlekinem a Sylwią jako wdowa po mężczyźnie niezwykle podobnym do Arlekina i jedyna przychylna zakochanym osoba. Oboje są wzruszeni jej życzliwością. Gdy Sylwia zostaje odwołana, Flaminia namawia Arlekina by skorzystał z przyjemności stołu, które oferuje książęca kuchnia. Powracającą Sylwię usposabia życzliwie do wysłuchania zwierzeń znanego jej oficera (którym jest sam książę), a ten wysławia jej przymioty i wyznaje swą miłość. Arlekin znajduje niemałą przyjemność w rozmowie ze swą nową przyjaciółką Flaminią, która wzrusza się jego podobieństwem do jej ukochanego męża. Arlekin zastanawia się, czy jeśli Książę nie zwróci mu Sylwii, nie mógłby poślubić, coraz mu droższej, Flaminii. Arlekina spotyka dość arogancki względem niego w przeszłości Szlachcic i uskarża się, że został wygnany przez Księcia z pałacu, a on nie umie żyć poza dworem. Jednocześnie prosi Arlekina przez wzgląd na jego dobre stosunki z Flaminią, by ta wstawiła się u Księcia za jego kuzynem, który chciałby ją poślubić. Arlekin zdecydowanie odmawia. Sylwii coraz bardziej podoba się w pałacu. Pięknie wyglądała w przymierzanej co dopiero sukni.