Jednak formalnie nadal jej głównym zadaniem było zapewnianie porządku publicznego i ochrona obywateli przed przestępczością pospolitą.
Lata II wojny światowej Dekret Prezydium Rady Najwyższej ZSRR z 22 czerwca 1941 roku O stanie wojennym stwierdzał, że wszystkie funkcje władz lokalnych w zakresie obrony państwa, utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego spadają na miejscowe władze wojskowe. Oznaczało to znaczącą zmianę w codziennym funkcjonowaniu ukraińskiej milicji, któremu nadano bardziej wojskowy ład. W okresie wojny niemiecko-radzieckiej milicja na Ukrainie stanęła przed zupełnie nowymi rodzajami zadań, takimi jak zabezpieczanie tyłów obszaru frontowego, ochrona szlaków zaopatrzeniowych Armii Czerwonej, czy walka ze szpiegami i dywersantami. Wiele jednostek milicji było kierowanych bezpośrednio do walk na froncie, co spowodowało masowy nabór do milicji młodych i prawie nieprzeszkolonych rekrutów, zwłaszcza po 1944 roku, a to przyczyniło się z kolei do spadku profesjonalności i skuteczności tej formacji. Ponadto poziom przestępczości pospolitej w czasie wojny i w pierwszych latach powojennych zwiększył się kilkunastokrotnie w porównaniu z okresem przedwojennym.