Za najwybitniejszego reżysera epoki międzywojennego kina dźwiękowego uchodził Nyrka Tapiovaara, wprawiony realizator kina gatunkowego (Johan, 1937; Skradziona śmierć, 1938).
Wojna zimowa z 1940 roku, którą Finlandia przegrała z ZSRR, a także późniejsze zaangażowanie po stronie III Rzeszy, negatywnie wpłynęły na morale Finów. Kryzys ten udzielił się też kinematografii fińskiej; pomimo że kilka tamtejszych filmów z okresu wojny odniosło sukces komercyjny (Walc włóczęgów, 1941, autorstwa Toivo Särkkä), zniszczenie atelier Suomi-Filmi spowodowało załamanie produkcji fińskich filmów fabularnych.
Po II wojnie światowej (1945–1980) mały|Jörn Donner Traumatyczne doświadczenia Finów z okresu II wojny światowej wpłynęły na kształt powojennej rodzimej kinematografii. W latach 50. XX wieku niebywałą popularnością (około miliona widzów) cieszył się Nieznany żołnierz (1955) Edvina Lainego, melancholijna opowieść o przetrwaniu mimo przegranej. Sukces artystyczny w owym czasie odniósł również film wojenny Uchodźcy (1956) Ville Salminena o przymusowej emigracji Karelów podczas wojny zimowej z ZSRR, a także egzystencjalna opowieść Miesiąc żniw (1956) Matti Kassili o nieudaczniku sfrustrowanym życiem. Próbę podniesienia Finów na duchu eskapistyczną rozrywką były liryczne filmy Maaret (1947) Vaali oraz Biały ren (1952) Erika Blomberga.