W obliczu rozwoju telewizji kinematografia fińska chyliła się jednak ku upadkowi. Wpływowy fiński krytyk Jörn Donner ogłosił w 1959 roku niezwykle krytyczny artykuł Kino fińskie w stanie zerowym, wieszczący rychły upadek rodzimej sztuki filmowej. Wraz z postępem nowego środka przekazu potentaci fińscy zamykali kina i sprzedawali produkcję telewizji, w wyniku czego w latach 1963–1965 pozbawieni honorariów aktorzy filmowi strajkowali aż do upadku największej wytwórni fińskiej, Suomen Filmiteollisuus. Ostatecznie w 1970 roku utworzono Fińską Fundację Filmową, która miała dofinansowywać produkcje o walorach komercyjnych.
Owym przemianom rodzimej kinematografii towarzyszyło zjawisko Nowej Fali, którą reprezentowali Maunu Kurkvaara, Jörn Donner, Risto Jarva oraz Mikko Niskanen. Donner zasłynął prowokacyjnymi filmami psychologicznymi, takimi jak komentarz do zjawiska konsumpcjonizmu Czarno na białym (1968) oraz feministyczny w wymowie Mężczyzn nie można zgwałcić (1978) o kobiecie biorącej odwet na swym gwałcicielu. Kurkvaara zdobył uznanie trylogią stołeczną, poświęconą helsińskiej klasie średniej: Ukochaną (1961), Terenem prywatnym (1962) i Świętem nad morzem (1963). Zasługą Jarwy było stworzenie Dziennika młodego małżeństwa (1967), inspirowanego kinem Alaina Resnais’go.