Przemienienia Pańskiego, a także cele dla ihumena i mnichów, piekarnię, spichlerz, pomieszczenie na przechowywanie żywności, obory i stajnie.
Nowopieczerski klasztor Przemienienia Pańskiego w Diatełowiczach stał się ośrodkiem kultury i oświaty: działały przy nim obszerna biblioteka dawnych rękopisów i druków, pracownia introligatorska i ikonograficzna, a także „szpital”, w którym mnisi leczyli zarówno swoich współbraci, jak i mieszkańców okolicznych wsi. W XVII – na początku XIX wieku klasztor utrzymywał się z dzierżawy różnych obiektów – karczmy, tartaku, kuźni, pasieki, a niekiedy nawet całych wsi. Po wojnie 1812 roku jego aktywna działalność gospodarcza stopniowo zanikała, jednak klasztor jeszcze długo wspierał okoliczne instytucje, w tym Słuckie Seminarium Duchowne. Po 233 latach istnienia klasztor zamknięto w 1855 roku.
Cechą charakterystyczną majątku była obecność dużych nadziałów chłopskich – typowy nadział wynosił nie pół włóki, lecz całą włókę. Z 68 włók 6,5 pozostawało wówczas nieużytkowane, a pozostałe należały do 5 gospodarstw bojarskich i 58 chłopskich.
W 1848 roku Dziatłowicze były wsią państwową (skarbową). W 1879 roku otwarto tu posterunek wodowskazowy.