Bliźni (norw. Medmenneske) – powieść norweskiego pisarza Olava Duuna z 1929Witold Nawrocki, Klasycy i współcześni. Szkice o prozie skandynawskiej XIX i XX wieku, Wydawnictwo Poznańskie, Poznań, 1980, s. 240-242, .
Powieść charakteryzuje się stosunkowo ubogą fabułą, oszczędną narracją i zwartą architekturą wewnętrzną. Traktuje o rozkładzie patriarchalnej rodziny chłopskiej i towarzyszących temu procesowi zjawiskach moralnych.
Młoda gospodyni ze Stavsund, Ragnhilda, zabija swojego teścia, Diderika. Krok ten podejmuje, by wyzwolić rodzinę spod tyranii tego starca, a także by zapobiec potencjalnemu ojcobójstwu ze strony swego męża, Haakona. Motywowała to też wyzwoleniem męża z zależności psychicznych i rodzinno-klanowych, krępujących jego aktywność i marzenia, na czele z wybudowaniem nowego, mechanicznego młyna w miejsce starego i zużytego, napędzanego wodą. Diderik był osobą twardą, bezlitosną, mściwą, ale też bardzo aktywną i pełną energii życiowej. Ze społecznego punktu widzenia Ragnhilda wykonuje wyrok wydany już wcześniej przez lokalną społeczność i zaakceptowany przez najbliższą rodzinę.