Klasztor stał się ważnym ośrodkiem kulturalnym. Szkoła klasztorna, zwłaszcza za czasów opata Hrabana Maura, stała się jedną z najważniejszych takich instytucji w Niemczech i przyciągała wielu uczniów. Uczniami Hrabana Maura w tutejszej szkole byli m.in. teolog i poeta Walafrid Strabo oraz pisarz Otfrid z Weissenburga. Tutaj powstawały liczne dzieła religijne, działało ważne skryptorium. W 968 opaci z Fuldy otrzymali prymat nad innymi opatami z Niemiec i Francji, a w 1133 otrzymali prawo do noszenia insygniów władzy biskupiej i odtąd nazywano ich arcyopatami. Z oporami jednak przyjmowano w klasztorze idee reformy monastycznej zapoczątkowanej w Cluny.

Wzrastała także zamożność klasztoru dzięki gościom pielgrzymkowym, obróbce metali szlachetnych i handlowi solą. W IX w. ogromne posiadłości klasztoru znajdowały się w całej Rzeszy, a w klasztorze mieszkało ponad 600 osób.

Opaci i sam klasztor odgrywali dużą rolę polityczną. Między VIII i XIV w. odnotowanych jest 50 pobytów władców Niemiec w klasztorze, z kolei opaci towarzyszyli władcom Rzeszy w wyprawach rzymskich, wspierali ich w sporze o inwestyturę, zyskali też prawo koronacji cesarzowych. W 1170 opaci otrzymali rangę książąt Rzeszy, a klasztor stał się jednym z księstw składających się na nią.