Wstęp: Mozaiki w latach PRL Dekorowanie architektury mozaikami było w powojennej Polsce działaniem mającym na celu ożywienie i humanizację ówcześnie powstającej architektury oraz edukowanie w zakresie sztuk plastycznych i przyzwyczajanie mieszkańców miast do stałego obcowania ze sztuką. Duże znaczenie przy podejmowaniu decyzji o zamówieniu dekoracji mozaikowej było uznanie jej za rodzaj wykończenia elewacji trwały, łatwy w utrzymaniu i konserwacji oraz mający potencjał mocnego oddziaływania na odbiorcę wielobarwnością.
Zamówienia na realizację mozaik dokonywały państwowe instytucje i zakłady przemysłowe. Mecenat zakładów przemysłowych nad sztuką był częścią polityki kulturalnej państwa, stąd obecności mozaik w pomieszczeniach stołówek i świetlic robotniczych oraz na elewacjach obiektów zakładów przemysłowych. Zapotrzebowania na wykonanie mozaik kierowane były do Pracowni Sztuk Plastycznych (PSP), gdzie zlecenia stworzenia dekoracji otrzymywali profesjonalni artyści plastycy. Odstępstwem od reguły dokonywania zamówień przez PSP i inne państwowe podmioty było zlecanie mozaik przez parafie kościelne na wykonanie dekoracji obiektu sakralnego.