W 1921 pełnił służbę w 20 Pułku Piechoty. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 455. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W lipcu tego roku został przeniesiony do 6 Pułku Piechoty Legionów na stanowisko dowódcy batalionu sztabowego. W kwietniu 1924 został zatwierdzony na stanowisku komendanta kadry baonu zapasowego w Warszawie. W tym samym roku został komendantem składnicy wojennej. W październiku 1926 został przeniesiony do 11 Pułku Piechoty w Tarnowskich Górach na stanowisko dowódcy III batalionu. W listopadzie 1927 został przeniesiony do kadry oficerów piechoty z równoczesnym przeniesieniem służbowym do Powiatowej Komendy Uzupełnień Tarnowskie Góry na okres sześciu miesięcy, w celu odbycia praktyki poborowej. W kwietniu 1928 został przeniesiony do 37 Pułku Piechoty w Kutnie na stanowisko dowódcy III batalionu, detaszowanego w Łęczycy. W marcu 1929 został zwolniony z zajmowanego stanowiska i oddany do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr IV, a z dniem 31 sierpnia tego roku przeniesiony w stan spoczynku.
W 1934, jako oficer stanu spoczynku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Starogard. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr VIII.