W 1984 roku Ministerstwo Pracy po raz pierwszy opublikowało oficjalne dane o liczbie wniosków o uznanie choroby zawodowej i liczbie przypadków uznanych, a w 1987 roku zrewidowało kryteria okólnika, uwzględniając obciążenie pracą w tygodniu poprzedzającym wystąpienie objawów. W tym samym roku znowelizowano ustawę o normach pracy, wprowadzając czterdziestogodzinny tydzień pracy.
Mobilizacja prawna i kolejne nowelizacje (1988–2007) W 1988 roku grupa prawników, lekarzy i działaczy związkowych założyła organizację pomocową Karōshi Hotline, zalaną w pierwszym roku działalności zgłoszeniami od rodzin ofiar. W tym samym roku powstała Krajowa Rada Obrońców Ofiar Karōshi. Rok później, po rozpadzie krajowej centrali związkowej Sōhyō, prawnicy utworzyli odrębną, ogólnokrajową sieć – Karōshi Bengodan – skupiającą do dziś blisko dwustu prawników wyspecjalizowanych w tego rodzaju sprawach.
W 1995 roku okres uwzględniany przy ocenie obciążenia pracą wydłużono z jednego tygodnia do „tygodnia lub więcej”, a w 1996 roku termin „karōshi” został formalnie wpisany do okólnika jako uznane określenie socjomedyczne. Sąd Najwyższy w kolejnych wyrokach – m.in.