w sprawie Yotsudo denki kōjiten (1997) i Tokyokaijo (2000) – uznał, że praca nie musi być jedyną przyczyną choroby, by uzasadniać odszkodowanie, wystarczy, by była przyczyną współistniejącą, opartą na kumulacji zmęczenia. W 2001 roku, w następstwie wyroku w sprawie Osaka Awaji kōtsū, wprowadzono nowy okólnik uwzględniający skumulowane zmęczenie z okresu do sześciu miesięcy oraz nieformalny „limit karōshi” – około stu godzin nadliczbowych w miesiącu poprzedzającym zachorowanie, powyżej którego domniemywano związek przyczynowy z pracą. Domniemanie to nie ma jednak charakteru sztywnego progu: japoński rząd potwierdzał przypadki uznania karōshi także przy mniejszej liczbie nadgodzin niż osiemdziesiąt miesięcznie, jeśli inne okoliczności wskazywały na związek z pracą. W 2007 roku obowiązek zapewnienia bezpieczeństwa pracownikom skodyfikowano jako zobowiązanie umowne w ustawie o umowach o pracę, wzmacniając podstawę prawną roszczeń.
Karōjisatsu: uznanie samobójstw z przepracowania Odrębną, trudniejszą do udowodnienia kategorię stanowią samobójstwa spowodowane wyczerpaniem psychicznym związanym z pracą.