Według innych szacunków (2022) ma przynajmniej milion użytkowników.
Malajski rozprzestrzeniał się w regionie pod wpływem kontaktów handlowych, które miały miejsce już w okresie przedeuropejskim. Z czasem stał się głównym językiem miasta Kupang i okolicznych terenów, które są silnie zróżnicowane etnicznie i językowo. Znaczenie malajskiego umocniło się za sprawą kolonialnej holenderskiej polityki językowej. Przynajmniej od XX w. malajski Kupangu jest znany również jako język ojczysty. Od 1958 r. Kupang, jako siedziba prowincji Małe Wyspy Sundajskie Wschodnie, zaczął odgrywać duże znaczenie w edukacji i administracji, przyciągając ludność o różnym pochodzeniu etnicznym. W 1980 r. miasto zamieszkiwało 80–90 tys. osób z różnych obszarów prowincji, reprezentujących ponad 30 języków.
Malajski Kupangu dominuje w kontaktach domowych i swobodnych. Jest używany w różnych sytuacjach życiowych, również w urzędach czy szkołach, gdzie występuje wraz z językiem narodowym. Bywa określany jako bahasa Melayu pasar („bazarowy malajski”), co odzwierciedla jedną z jego funkcji. Funkcjonuje jako symbol przynależności do społeczności miejskiej, toteż jest poznawany przez przybyszów z innych zakątków prowincji. Stanowi niejako lokalny odpowiednik dialektu dżakarckiego, potocznego języka stolicy.