Cechy struktury i fonologii sugerują, że ukształtował się niezależnie od najbliższych geograficznie odmian języka malajskiego, choć w toku rozwoju przejął część ich właściwości (m.in. specyficzny szyk konstrukcji dzierżawczych – possessor-possessum z łącznikiem puN). Przypuszczalnie został przeniesiony z Półwyspu Malajskiego; niewykluczone, że stanowi wynik wymieszania się odmiany z Półwyspu Malajskiego z historyczną odmianą handlową (przebieg tego procesu nie jest jednak znany). Na jego odrębne pochodzenie wskazuje również znaczna część zasobu leksyki.
Został w pewnym stopniu udokumentowany, zebrano m.in. nieopublikowane dane gramatyczne i słownikowe (Kamus Dwibahasa..., 1975; Morfologi dan Sintaksis Bahasa Melayu Larantuka, 1985; Struktur Kata dan Struktur Frasa Bahasa Melayu Larantuka, 1993). H. Steinhauer (1991) omówił fonologię i rozwój tego języka. Do jego zapisu stosuje się pismo łacińskie, aczkolwiek w minimalnym zakresie. Piśmiennictwo jest słabo rozwinięte, ogranicza się do pewnej grupy tekstów. Uważa się, że jest zagrożony wymarciem. W szkolnictwie, środkach masowego przekazu czy sferze religijnej wykorzystywany jest język indonezyjski.