Elektrostatyczne płytki fazowe Boersch zaproponował umieszczenie miniaturowej soczewki Einzela na torze wiązki dyfrakcyjnej zerowego rzędu. Soczewka składa się z trzech kolejnych elektrod w kształcie pierścienia, z których dwie zewnętrzne pełnią rolę elektod uziemienia, a środkowa pełni rolę elektrody sterującej. Urządzenie leży na płaszczyźnie dyfrakcyjnej i jest wyśrodkowane na wiązce dyfrakcyjnej zerowego rzędu. Elektrony przechodzące przez soczewkę Einzela doznają przesunięcia fazowego o wielkości określonej przez napięcie wzbudzenia elektrody centralnej. Pole elektrostatyczne jest ograniczone wewnątrz soczewki przez zewnętrzną uziemioną elektrodę, więc elektrony rozproszone przez próbkę i przechodzące na zewnątrz urządzenia nie są przesunięte fazowo. Chociaż ten projekt został zaproponowany ponad 60 lat temu, wyzwania związane z produkcją zostały przezwyciężone dopiero niedawno, co umożliwiło rozpoczęcie praktycznych badań i eksperymentów. Soczewka Einzela znajduje się w środku przysłony, wsparta na jednym do trzech wsporników.