W dniu 31 stycznia 1942 roku został dowódcą 4 Gwardyjskiego Korpusu Strzeleckiego powstałego na bazie Wołochowskiej Grupy Wojsk. Korpusem tym dowodził do 25 kwietnia 1943 roku. Korpus w tym czasie uczestniczył w operacji ljubańskiej i siniawińskiej, mających na celu odblokowanie Leningradu. W trakcie tej drugiej, korpus znalazł się w okrążeniu, lecz został z niego wyprowadzony zachowując gotowość bojową i ciężki sprzęt.
W maju 1943 roku został dowódcą 57 Armii i na czele tej armii uczestniczył w bitwie kurskiej, operacji biełgorodzko-charkowskiej, bitwie o Dniepr, operacji odeskiej, jako-kiszyniowskiej i zajęciu Rumunii. Pod koniec września 1944 roku odwołany ze stanowiska dowódcy armii z powodu choroby, udał się na leczenie.
Po zakończeniu leczenia, w dniu 16 stycznia 1945 roku został dowódcą 26 Armii, która w ramach 3 Frontu Ukraińskiego wzięła udział w oblężeniu Budapesztu, operacji balatońskiej, wiedeńskiej i w dalszych walkach na terenie Austrii.