Choć w tomiku pojawiają się tradycyjne motywy romantyczne, takie jak motyw geniusza, czy los poety, widać także odejście podmiotu lirycznego od buntu romantycznego na rzecz opisu rzeczywistości z punktu widzenia kobiety i, finalnie, rozczarowanie i poszukiwanie wsparcia w religii. Jej pesymistyczna ocena motywacji, które przyświecają ludzkim działaniom, oraz pragmatyzm w ocenie codzienności wyróżniają ją na tle głównego nurtu literatury kobiecej tego okresu. Wiersze Prusieckiej cechuje wyważony emocjonalnie podmiot liryczny, można także dostrzec sprzeciw wobec narzuconych schematów kobiecości. Ważnym motywem staje się także samotność.
Poza Poezjami, na dorobek poetycki Prusieckiej dla dorosłego odbiorcy składa się kilkanaście wierszy, które ukazały się czasopismach. Od lat 40. zaczęła także tworzyć wiersze i opowiadania dla dzieci, które ukazywały się m.in. w „Zorzy” (1843), „Szkółce dla Dzieci” (1853), „Kronice Wiadomości Krajowych i Zagranicznych” (1857), „Przyjacielu Domowym” (1858) i w „Wieńcu” (1857). Opublikowała także dwie książki dla dzieci: oparte na jej doświadczeniach w nauczaniu Powieści moralne (1843) oraz Nowe powiastki dla dzieci (1845). Jej edukacyjna i umoralniająca twórczość dla dzieci wpisywała się w akceptowany przez współczesne jej społeczeństwo zakres pracy godny kobiet pióra.