Działania na korzyść 13 Dywizji Piechoty thumb|M. Kukiel, Bitwa pod Wołoczyskami. Manewr na Kutyski (14 VII 1920) W tym czasie na północ od 12 Dywizji Piechoty ze zmiennym szczęściem walczyła 13 Dywizja Piechoty płk. Franciszka Paulika. Wobec groźby oskrzydlenia, dowódca 6 Armii gen. Wacław Iwaszkiewicz nakazał gen. Marianowi Januszajtisowi-Żegocie zorganizować grupę wypadową i 14 lipca uderzyć w kierunku północnym. W skład zorganizowanej pod dowództwem ppłk. Romana Witorzeńca grupy weszły: I i II batalion 51 pułku piechoty kpt. Wojciecha Tyczyńskiego, III Lwowski batalion etapowy oraz 9 i 3 bateria 12 pułku artylerii polowej.
Około 13:00 Grupa wyruszyła z Hnilic w kierunku na Lulińce i Kutyski, czyli w rejon, gdzie ciężkie walki z oddziałami 8 Dywizji Kawalerii i „Swodnej” Dywizji Strzelców toczył polski 50 pułk piechoty Strzelców Kresowych z 13 Dywizji Piechoty. Część I/51 pp kpt. Szostakowskiego ubezpieczała z kierunku na północ i wschód od wsi Koszlaki. Kiedy grupa dotarła w pobliże Kutysk, 50 pułk piechoty przechodził właśnie do kontrataku, z zadaniem odbicia wcześniej utraconej Pieczornej. Wspierając kontratak 13 Dywizji Piechoty, II batalion 51 pułku piechoty uderzył na Kutyski i zdobył je.