Milan zdobył Puchar Mistrzów (po zwycięstwie nad Benficą), Superpuchar Europy i Puchar Interkontynentalny. Pół roku po tym ostatnim sukcesie Sacchi zmienił na stanowisku selekcjonera reprezentacji Włoch Azeglio Viciniego.

Sacchi prowadził drużynę narodową przez cztery lata. Na Mundialu 1994 jego podopieczni zdobyli wicemistrzostwo świata, chociaż wielu komentatorów podkreślało, że zaszli tak daleko głównie dzięki szczęściu i wysokiej formie Roberto Baggio. Rozgrywki grupowe zaczęli od porażki 0:1 z Irlandią. Po zwycięstwie 1:0 nad Norwegią i remisie z Meksykiem zajęli trzecie miejsce w tabeli i dzięki korzystnym rozstrzygnięciom w innych grupach awansowali dalej. W dwu kolejnych spotkaniach (z Nigerią w 1/8 finału i z Hiszpanią w ćwierćfinale) Włosi wygrywali 2:1, a decydujące gole padały w dogrywce albo w ostatnich minutach meczu. Ich strzelcem był zawsze Baggio, który trafił – dwukrotnie – również w półfinale z Bułgarią (2:1). W decydującym o Pucharze Świata spotkaniu lepsi okazali się Brazylijczycy, którzy po rzutach karnych zwyciężyli 3:2. Mimo wysokiego miejsca, reprezentacji prowadzonej przez Sacchiego zarzucano ultradefensywny i przesadnie zachowawczy styl gry. Jeszcze większa krytyka spadła na głowę selekcjonera dwa lata później, po Euro 1996, kiedy Włosi nawet nie wyszli z grupy.