W czasie blokady Berlina większość zaopatrzenia dostarczonego mieszkańcom Berlina Zachodniego została przewieziona na pokładach ponad 300 samolotów C-54. Wzięły one także udział w wojnie koreańskiej. Po jej zakończeniu C-54 zostały zastąpione przez Douglasa C-124 Globemaster II, ale pozostawały jeszcze na służbie do 1972. Ostatni egzemplarz (C-54Q, BuNo 56501) służył w szkole Naval Air Station Patuxent River do 2 kwietnia 1974.
Wersje thumb|C-54 ląduje w Berlinie, 1948 thumb|C-54 w roli Air Force One thumb|C-54A thumb|C-54D thumb|C-54E thumb|C-54M thumb|C-54 w wersji morskiej R5D-3 thumb|C-54 w wersji R5D-2-2 C-54 Pierwsze 24 egzemplarze wyprodukowano w tej wersji, która była modyfikacją samolotu pasażerskiego Douglas DC-4. C-54A Pierwsza wojskowa wersja ze wzmocnioną konstrukcją płatowca, większymi zbiornikami paliwa i powiększoną ładownością. Wyprodukowano 252 egzemplarze. Odpowiada wersji produkowanej dla US Navy: R5D-1. MC-54A Egzemplarze podstawowej wersji C-54 modyfikowane dla potrzeb ewakuacji medycznych. C-54B Wersja z większymi zbiornikami na paliwo w skrzydłach (jeden był używany przez Winstona Churchilla). Wyprodukowano 220 egzemplarzy. VC-54C Zmodyfikowany samolot w wersji C-54A, przystosowany do potrzeb przewożenia Prezydenta Stanów Zjednoczonych. C-54D Wersja C-54B produkowano z silnikami R-2000-11.