W wieku 20 lat poprosił Ojca Prowincjała Mesyny przez przełożonego klasztoru w Nikozji aby przyjął go do zakonu jako brata. Jak większość sycylijskich chłopców w tamtych czasach, nigdy nie chodził do szkoły a jako analfabeta nie mógł zostać klerykiem, również powołanie na brata zakonnego bardziej odpowiadało jego pokornej, prostej naturze. Prośba była powtarzana przez osiem kolejnych lat, i za każdym razem spotykała się z odmową. Nie zniechęcał się jednak, nigdy nie próbował wstąpić do podobnego zakonu. W 1743 r. Feliks osobiście prosił Prowincjała, który wizytował wówczas Nikozję, o przyjęcie i uzyskał zgodę.
10 października 1743 rozpoczął roczny nowicjat w klasztorze w Mistretta, przyjmując imię Brata Feliksa. Biografowie mówią, że wyróżniał się umiłowaniem posłuszeństwa, anielską czystością, umiłowaniem umartwienia i prawdziwie seraficką cierpliwością. Śluby złożył 10 października 1744 r.
Zaraz po profesji przełożeni wysłali go do klasztoru w Nikozji chociaż nie było praktykowane, aby wysyłać młodego zakonnika do jego rodzinnego miasta. Istniało bowiem niebezpieczeństwo, że mógłby poświęcać czas krewnym i znajomym. Ale przełożeni uznali, że pobyt w rodzinnym mieście nie zaszkodzi jego duchowemu wzrostowi.