Feliks przyjął za swoją maksymę św. Franciszka, że zakonnik powinien żyć na tej ziemi jak pielgrzym i obcy, niczego na ziemi nie nazywając swoim, ani domu, ani miejsca, ani niczego innego.
Jego zadaniem było zbieranie jałmużny. Codziennie szedł ulicami, pukając do domów bogatych ludzi zapraszając ich do dzielenia się majątkiem i do skromnych domków biedaków, ofiarując im wsparcie w potrzebach dnia codziennego. Cichy, pogodny i dyskretny, zawsze podziękował, gdy cokolwiek otrzymał, a gdy został szorstko odprawiony odpowiadał: Niech tak będzie z miłości do Boga.
Brat Feliks nie umiał pisać ani czytać, nie przeszkadzało mu to w zgłębianiu nauki chrześcijańskiej. Czego nie mógł nauczyć się czytając Pismo Święte, uczył się na pamięć. Dokładał wszelkich starań, by przyswoić sobie fragment Pisma Świętego oraz budujących ksiąg, które czytano przy stole w klasztorze. Nie przepuszczał okazji, aby słuchać kazań w kościołach Nikozji.
Miał nabożeństwo do ukrzyżowanego Chrystusa. Każdego piątku kontemplował mękę i śmierć Jezusa. W marcu w piątek pościł o chlebie i wodzie oraz klęczał na chórze z rozpostartymi ramionami, medytując przed krzyżem. Szczególna cześć dla Eucharystii pozwalała mu spędzać godziny przed tabernakulum, nawet po ciężkim dniu.