Lucylla dopytuje się czy Damis nie kocha Fenicji, z troski o siostrę. Damis wypomina jej, że to ona pchnęła go w jej ramiona i zapewnia Lucyllę, że jeśli przeszkodzi mu poślubić Fenicję poślubi ją. Rozchodzą się w gniewie.
Akt IV Frontyn ostrzega Damisa, że dziewczyna, jak Fenicja, która ma szansę się wydać może nie zważać, na brak miłości. Frontyn, spotkawszy Fenicję, radzi jej, by nie wychodziła za mąż bez miłości i nie będąc kochaną, na dowód prawdziwości swych słów przytacza historię niedorzecznej przysięgi między Damisem a Lucyllą. Fenicja postanawia wywrzeć nacisk na zakochanych. Zachęca Damisa, próbującego wywikłać się z małżeństwa z nią, by nie robił sobie przeszkód i żenił się z nią, a ona nie będzie miała nic przeciw temu, by kochał kogoś na boku. Przyparty do muru Damis, klęka i oświadcza się jej. Dziewczyna jest zdezorientowana. Ojcowie są zachwyceni. Jeszcze tego wieczoru postanawiają zorganizować ślub. Młodzi są smutni. Fenicja żąda od Damisa, aby skoro się oświadczył, kochał ją, a ona też go pokocha, bo jest posłuszna ojcu. Fenicja powiadamia Lucyllę o swym szczęściu, w którym i Lucylla ma swój udział, bo pozbyła się adoratora, który jej nie odpowiadał. Lucylla radzi jej, by nie wychodziła za człowieka, który jej nie kocha. Fenicja twierdzi jednak, że wierzy świadectwu swych oczuː widziała Damisa u swych stóp.