Damis wyznaje Lucylli, że kochał ją od chwili ich spotkania, nie chciał się jednak sprzeciw jej życzeniom, by je do siebie nie zrazić i jej nie utracić. Lucylla jest przeszczęśliwa. Zdumieni zmianą sytuacji ojcowie po raz kolejny przystosowują się do niej.
Omówienie Marivaux porównuje w komedię w przedmowie do dwóch Pułapek miłości. W tamtych sztukach kochankowie nie rozpoznają swej miłości do czasu, aż ją sobie wyznają. W Niebacznych przysięgach przeciwnie bohaterowie wiedzą, że się kochają, ale są związani przysięgą, że nie będą o tym mówić i szukają sposobu, jak to wyrazić bez złamania przysięgi. Są to postaci, które się kochają i zawsze są blisko powiedzenia tego, ale tego nie mówią. Niebaczne przysięgi są jedną z najlepszych komedii Marivaux i tych które autor najbardziej lubił, a przy ponownym jej wystawieniu odmówił jakichkolwiek zmian, choć w innych komediach chętnie dokonywał poprawek.
Przypisy . . . . . . . .
Bibliografia
Kategoria:Twórczość Pierre’a de Marivaux