Zauważa się również, że poczucie wyobcowania, opuszczenia i marginalizacji odczuwane przez Mizo w związku z klęską głodu ułatwiły tylko rozprzestrzenianie się separatystycznych sentymentów w społeczeństwie.

W ruchu separatystycznym Laldenga wkrótce zaczął posługiwać się w swych działaniach nacjonalistycznymi sloganami, wielokrotnie publicznie stwierdzając, że Mizoram należy wyłącznie do ludu Mizo. Zaczął też upatrywać rozwiązania problemów Mizoramu w walce o niepodległość regionu. O całkowitym odłączeniu się od Indii myślał przynajmniej od lipca 1962. W wywiadzie prasowym z tamtego okresu krytykował też ostro pomysł utworzenia osobnego stanu dla ludności zamieszkującej górzyste regiony ówczesnego Assamu, bez względu na jej język czy pochodzenie etniczne. R. Zamawia, jeden z liderów mizoramskich separatystów, wskazywał, że samostanowienie jako cel pojawiło się już i zostało przyjęte na spotkaniu w mieszkaniu Laldengi w Tuikhuahtlang w Aizawl, 28 października 1961.