Przeciętne cechy większości eskortowców do okresu II wojny światowej włącznie to wyporność w granicach 800–1300 ton, uzbrojenie w kilka dział kalibru do 105–120 mm i prędkość 16–20 w. Okręty te miały też po kilka małokalibrowych działek przeciwlotniczych oraz miotacze i zrzutnie bomb głębinowych. Część mogła wypełniać zadania pomocnicze, jak np. trałowanie min.
Historia Ochrona statków przed atakami wroga lub piratów była jednym z tradycyjnych zadań wypełnianych przez okręty jeszcze w epoce flot żaglowych. Potrzeba powstania wyspecjalizowanych okrętów eskortowych zaistniała podczas I wojny światowej, kiedy poważnym zagrożeniem dla żeglugi stały się licznie stosowane i dojrzałe konstrukcyjnie okręty podwodne. Przede wszystkim zagrożenie to dotyczyło państw ententy, które polegały na dostawach zamorskich, i przeciwko którym kierowana była niemiecka ofensywa podwodna. Najskuteczniejszymi okrętami stosowanymi do walki z okrętami podwodnymi stały się niszczyciele, lecz były to jednostki uniwersalne, potrzebne także do eskortowania większych okrętów i innych zadań bojowych, wobec czego ich liczba była dalece niewystarczająca, a nie wszystkie też miały odpowiedni zasięg i dzielność morską do działań oceanicznych.