Nieliczne paprocie są pnączami. Liście Osiągają od kilku mm do kilku m długości, u większości przedstawicieli pierzasto podzielone, rzadziej dłoniasto podzielone, czasem też blaszka pojedyncza – nerkowata, owalna do lancetowatej. Stałą cechą jest osadzenie liścia na sztywnym, grubym ogonku. Blaszka może być delikatna, czasem u roślin z klimatu wilgotnego jednowarstwowa, a u przedstawicieli klimatu chłodnego czasem z kolei skórzasta, wielowarstwowa i trwała. U wielu przedstawicieli występuje zróżnicowanie morfologiczne i funkcjonalne liści (np. u rodzaju płaskla Platycerium czy salwinia Salvinia), często różne zbudowane są liście płonne i płodne (np. u pióropusznika strusiego Matteucia struthiopteris). Charakterystyczny dla tych roślin jest szczytowy (akropetalny) rozwój liścia. Zarodnie Powstają zwykle z jednej komórki (tylko u niektórych długoszowców z kilku) przeważnie na dolnej stronie liścia, rzadziej na brzegu blaszki. Zwykle zebrane są w kupki (sori) i osłonięte zawijką (indusium) – błoniastym lub łuskowatym wyrostkiem skórki liścia lub łożyska. Łożyskiem określa się wypukłość tworzoną przez tkanki liścia, na której rozwijają się zarodnie danej kupki. W obrębie kupek zarodnie nie zrastają się. Zarodnie otoczone są jednowarstwową ścianką i rozwijają się na trzoneczkach, zwykle długich i cienkich.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Paprotkowe · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.