Przynajmniej od 1977 roku przywiązywano wagę też do zbierania informacji o siłach Układu Warszawskiego i doskonaleniu procedur w zakresie wymiany informacji, łączności i wykrywania celów. Początkowo na Bałtyku nie prowadzono ćwiczeń artyleryjskich, jednakże już w 1985 roku miały one miejsce. W tym roku też pierwszy raz w manewrach brał udział pancernik (USS „Iowa”). Od 1985 roku wdrożono również program wymiany personelu pomiędzy ćwiczącymi jednostkami różnych państw dla zwiększenia interoperacyjności. Manewry były zazwyczaj śledzone przez okręty państw Układu Warszawskiego, w szczególności okręty rozpoznawcze. Organizatorem ćwiczeń był Naczelny Dowódca Sił Morskich USA w Europie (CINCUSNAVEUR)Commander in Chief US Naval Forces Europe. Gospodarzem ćwiczeń, który organizował przyjęcie i pobyt okrętów i fazę portową planowania manewrów, była RFN w latach parzystych i Dania w latach nieparzystych.