Po zakończeniu zimnej wojny, rozwiązaniu Układu Warszawskiego i przemianach politycznych w regionie, ćwiczenia zmieniły swój charakter. Od 1993 roku zaczęto zapraszać na nie w charakterze uczestników lub obserwatorów wszystkie pozostałe państwa nadbałtyckie – Polskę, Rosję, nowo powstałe: Litwę, Łotwę i Estonię, oraz neutralne: Szwecję i Finlandię. Ich celem stało się również zwiększenie stabilności w regionie i budowanie silnych związków przez promocję ducha współpracy między uczestniczącymi państwami, demonstrowanie solidarności morskiej i polepszanie wzajemnego zrozumienia i koordynacji operacji morskich. Istotne jest poznawanie się marynarek wojennych jako organizacji, ich zwyczajów i tradycji. Dla krajów aspirujących do uczestnictwa w NATO manewry stały się elementem programu Partnerstwo dla Pokoju. Ćwiczenia prowadzone w latach 90. składały się od tej pory z dwóch faz: pierwszej międzynarodowej, skupiającej się na doskonaleniu procedur ratownictwa, łączności i innych zadań pokojowych, oraz drugiej, ograniczonej do państw NATO. Liczba ćwiczących okrętów zaczęła się zwiększać z około 30 do 40-50 jednostek, wykonujących różne zadania w grupach i razem.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — BALTOPS · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.