W październiku 1840 wskutek nacisków policyjnych wyjechał znowu do Francji po drodze odwiedzając w Brukseli Joachima Lelewela.

Jeszcze w Paryżu poznał księcia Adama Czartoryskiego, stając się jednym z jego współpracowników. W listopadzie 1842 wyjechał poprzez Stambuł jako poseł Czartoryskiego do Belgradu, wówczas stolicy zależnego od Osmanów Księstwa Serbii. W czasie pobytu w Stambule zetknął się z Matiją Banem, przyszłym twórcą określenia Jugosławianin, na którego wywarł znaczny wpływ.

W Belgradzie stał się częścią elity księstwa zaprzyjaźniając się z ówczesnym ministrem spraw wewnętrznych a późniejszym premierem, Iliją Garašaninem.

Rozwijając memorandum Czartoryskiego Conseils sur la conduite a suivre par la Serbie miał wpływ na kształt opracowanego przez Garašanina tajnego dokumentu Načertanije ( – szkic), który podporządkowywał strategię polityki serbskiej celowi zjednoczenia Słowian południowych traktując Księstwo Serbii jako jugosłowiański Piemont. Napisany w 1844 plan Zacha sugerował powstrzymanie się przed pochopnym dążeniem do niepodległości małego księstwa, aby nie doprowadzić do przedwczesnego rozpadu Imperium Osmańskiego, co strategicznie wzmocniłoby jedynie Austrię i Rosję.