Krytykował poczynania i dowodzenie swego następcy rosyjskiego generała Michaiła Czernajewa, który pozwolił Turkom wkroczyć na terytorium księstwa i zagrozić samej stolicy.
W latach 1874-75 podróżował po Europie przyjmowany z honorami w różnych krajach. Mimo niepełnosprawności pozostał częściowo w służbie doradzając w czasie kolejnej wojny z Turcją w latach 1877–1878.
Przeszedł na emeryturę w 1882. Wrócił do Czech i ostatecznie w 1889 osiadł na Vinohradach. Zmarł bezpotomnie w wieku 84 lat, w Brnie w 1892. Na życzenie cesarza Franciszka Józefa został pochowany z honorami wojskowymi dwa dni później.
Pozostawił dzienniki z lat 1848–1875 oraz kilkaset listów. Przyjaźnił się z Františkiem Riegrem. Korespondował poza ks. Czartoryskim z rozlicznymi działaczami polskimi, m.in.: Adamem Mickiewiczem, Joachimem Lelewelem, i Michałem Czajkowskim.
Jego hobby była uprawa kwiatów, których pierwsze wiosenne okazy darował serbskiej księżniczce oraz zbieranie minerałów, które łączyło się z zainteresowaniem górnictwem rud.
Stopnie wojskowe 1850 – kapitan artylerii 1857 – major 1862 – podpułkownik 1870 – pułkownik 1875 – generał