W 1810 zgromadzenie kanoników rozwiązano, a w ciągu XIX w. dokonano w górnym kościele przekształceń w duchu neogotyckim, m.in. pobielono ściany, a także żebra sklepienne. W wyniku działań wojennych drugiej wojny światowej kolegiata św. Krzyża we Wrocławiu została w znacznym stopniu uszkodzona. W trakcie pierwszych trzech lat po wojnie, w wyniku działalności Wrocławskiej Dyrekcji Odbudowy w kościele przeprowadzono pierwsze prace remontowe. Nie bez znaczenia była przy tym piastowska przeszłość kościoła wniesionego w XIII w. przez księcia Henryka IV. W tym czasie zabezpieczono świątyni przed działaniami czynników atmosferycznych tak, aby zapobiec dalszej degradacji bryły kościoła. Ze względu na skoncentrowanie wysiłków na odbudowie katedry wrocławskiej w 1949 r. zakończono prace w kolegiacie. Następne sześć lat kościół oczekiwał na odpowiednią koniunkturę. Okazja do wyremontowania wnętrza świątyni nadarzyła się w 1955 r. wraz z koncepcją przekształcenia górnego kościoła św. Krzyża do roli muzeumTomasz Piędzioch, Projekt adaptacji kolegiaty św. Krzyża we Wrocławiu do roli muzeum sztuki sakralnej i mauzoleum Piastów śląskich. Wyraz troski o zabytek czy też zabieg propagandowy?, „Śląski Kwartalnik Historyczny Sobótka” Rocznik LXXVIII (2023) nr 4, s. 189-220.. Pomysł ten pochodził od ks.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Kolegiata Świętego Krzyża i św. Bartłomieja we Wrocławiu · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.